Główny zespół zegara wahadłowego utrzymujący własną częstotliwość wahań; w. fizyczne (rzeczywiste) to ciało stałe, sztywne, dowolnego kształtu, zawieszone swobodnie poza środkiem ciężkości, wykonujące ruch wahadłowy (oscylacyjny) pod działaniem siły ciężkości; okresowe ruchy w. nazywa się wahaniem, a jeden ruch między położeniami skrajnych wychyleń wahnięciem; okresem wahań w. nazywa się odstęp czasu między dwoma kolejnymi identycznymi fazami ruchu w.; czas trwania jednego wahnięcia jest równy połowie okresu; amplituda w. jest to wielkość jego największego wychylenia w jednym kierunku od pionu; charakterystyczną właściwością w., sprawiająca, że jest przydatne do odmierzania czasu, jest jego izochronizm; tę właściwość w. odkrył i ogłosił Galileo Galilei (Galileusz) w roku 1583.

Wahadło kompensacyjne – wahadło skonstruowane tak, że jego okres wahań nie ulega zmianom mimo zmian temperatury; w. k. wyrównuje zmiany długości pręta w. lub tak zmienia wzajemne położenie poszczególnych jego części, że mimo zmian ich wymiarów środek wahania pozostaje zawsze w tym samym punkcie pręta.

Wahadło sekundowe – wahadło wykonujące jedno wahnięcie na sekundę, czyli okres wahań w. s. wynosi 2 s; długość zredukowana w. s. w naszych szerokościach geograficznych wynosi 994 mm; na równiku 991 mm, na biegunie 996 mm.